Lekcja gramatyki – Present Simple (cz. 1)

Dziś będzie mowa o czasie PRESENT SIMPLE. Gotowi? 🙂

Czas PRESENT SIMPLE stosowany jest zdaniach, które mówią o regularności, niezmienności, stałości, ogólności akcji i doświadczeń. Mimo, iż jest to czas teraźniejszy, będziemy go również stosować w odniesieniu do czasu przyszłego ( o tym  w osobnym poście), ma on więc szerokie zastosowanie. I tak, jeśli pracujemy lub mieszkamy  w jakimś miejscu, jeśli coś lubimy, mamy, itp. użyjemy czasu PRESENT SIMPLE, by to wyrazić. Pokażę Wam to dziś na przykładzie czasownika TO LIVE (mieszkać).

Odmiana:

LICZBA POJEDYNCZA:

I live   Ja mieszkam
You live   Ty mieszkasz
She, he, it lives   Ona, on, ono  to mieszka

LICZBA MNOGA:

We live   My mieszkamy
You live  Wy mieszkacie
They live  Oni mieszkają

Jeśli przyjrzycie się tej odmianie dokładnie, to zauważycie , że prawie wszystkie osoby mają tę samą formę “live” prócz jednej – she, he, it. Tutaj musimy dodać końcówkę “-s” lub “-es”. Niektóre czasowniki, takie jak TO HAVE troszkę zmienią formę i zamiast ‘haves” w trzeciej osobie będą mieć formę “has”. Czasownik TO GO (dość krótki i na dodatek kończący się na samogłoskę “o” ) przybierze formę “goes” w trzeciej osobie (a nie, tak jak możnaby przypuszczać “gos”). Tego wszystkiego jednak można się nauczyć i nie jest tak trudne, jak mogłoby się to wydawać.

Mówiliśmy ostatnio o jednym z czasowników, którego nie da się wpisać w ramy tych zasad. Ten czasownik nie ma tej samej formy dla prawie wszystkich osób (tak jak “to live”) i nie ma również “s” w trzeciej osobie liczby pojedynczej. To czasownik TO BE, który ma zupełnie inną odmianę. Niewtajemniczonych zapraszam do przeczytania dwóch wcześniejszych postów 🙂

Czas PRESENT SIMPLE wymaga użycia dodatkowej “pomocy” w przypadku tworzenia pytań i przeczeń. Spójrzmy na poniższy przykład:

ZDANIE TWIERDZĄCE:
You live in Poland.

ZDANIE PYTAJĄCE:
You live in Poland? (źle)   Live you in Poland? (źle)
Do you live in Poland? (dobrze)

Nie można po prostu powtórzyć to zdanie i zakończyć go znakiem zapytania, myśląc, że jest dobrze (“You live in Poland?” – tak jest źle). Ani nie można potraktować tego czasownika, jak TO BE i zastosować inwersję. W takim razie – jak budować pytania w PRESENT SIMPLE?

Aby zapytać gdzie ktoś mieszka, pracuje, czy ma psa lub czy ma dzieci, będziemy musieli “posilić się” czasownikiem “to do”. To właśnie ten czasownik będziemy stawiać PRZED OSOBĄ, kiedy będziemy tworzyli pytania lub przeczenia. Prawie wszystkie osoby będą pomagać sobie formą “do”, oprócz trzeciej osoby liczby pojedynczej, która posili się formą “does”.

LICZBA POJEDYNCZA

Do I live in Poland?  Mieszkam w Polsce? Czy ja mieszkam w Polsce?
Do you live in Poland?  Mieszkasz w Polsce? Czy ty mieszkasz w Polsce?
Does she, he, it live in Poland? Mieszka w Polsce? Czy (ona, on, ono) mieszka w Polsce?

LICZBA MNOGA

Do we live in Poland?  Mieszkamy w Polsce? Czy my mieszkamy w Polsce?
Do you live in Poland?  Mieszkacie w Polsce? Czy wy mieszkacie w Polsce?
Do they live in Poland?  Mieszkają w Polsce? Czy oni mieszkają w Polsce?

Najczęstszy błąd to dokładanie “s” w pytaniu do trzeciej oboy liczby pojedynczej:

Does she lives in Poland? Zauważcie, że końcówkę “-s” mamy już w słówku  “does”, więc nie potrzebujemy wstawiać jej po raz kolejny. Prawidłowo: Does she live in Poland?

Kolejny błąd to wstawianie czasownika TO BE w te same ramy. Nie wolno! Czasownik TO BE tworzy zdania przez INWERSJĘ,  a nie przez współpracę z czasownikiem “to do”.  Nie można więc tworzyć dziwacznych zdań typu:

Do you are here? (Poprawnie: Are you here?)  – tak wygląda przerażona twarz angielskiej gramatyki, kiedy to biedna słyszy podobne zdania…

Does she is nice? (poprawnie: Is she nice?

Nie pozwólcie gramatyce tak cierpieć ! 😉 Przeczenia w kolejnym poście.

Podrawiam mocno,

Wasza Nauczycielka

Leave a Reply